thrastardottir.bloggar.is
Um fólk...Bergdís Þrastardóttir
Ég neita því algjörlega að það séu liðnar margar vikur síðan ég bloggaði síðast... það bara getur ekki verið. En samt þegar ég hugsa til baka yfir síðustu vikur þá getur það vel verið það er ýmislegt búið að gerast. Mér hefur oft verið hugsað til ykkar sem nenna að lesa þessa síðu því það hefur ekki vantað bloggefni. Uppispretta flests þessa bloggefnis hefur verið fólk... en það að vera manneskjur er líklega það eina sem þetta fólk á sameiginlegt.
Um miðjan maí fór ég á ráðstefnu í Kalamazoo í Michigan. Já ég veit, fyndið nafn, og fólkið sem mætir þar er ekki minna fyndið. Þetta er stæðsta miðaldaráðstefna sem haldin er í heiminum, bara fyrsta daginn voru næstum 200 "session" og í hverju sessioni eru 2-4 fyrirlestrar. Svo það hafa verið um 700 manns sem héldu fyrirlestur þennan fyrsta dag og ráðstefnan er 3,5 dagar. Þar að auki er alveg urmull af starfsfólki á svæðinu, bóksölum og öðrum ráðstefnugestum og ég hef heyrt að á þessari ráðstefnu séu allt upp í 7000 manns. Ég skal alveg trúa því. En getið þið ímyndað ykkur 7000 miðaldafræðinga saman komna? Ég gat það ekki og það var alveg ástæða fyrir því - þetta var ólíkt öllu öðru sem ég hef nokkurntíman upplifað. Það er svoooo mikið til af skrýtnu og skemmtilegu fólki í heiminum. það er algjörlega yndislegt! Hvernig getur maður verið með stóra hópa af fólki sem eru "eins" þegar að það er hægt að vera á svona marga mismunandi vegu? Það er nefnilega svo skemmtilegt með miðaldafræðinga (og nú alhæfi ég alveg eins og ég fái borgað fyrir það) að flestir eru þeir bara eins og þeir eru og eru ekkert að velta sér upp úr því. Þetta eru konur sem hafa lifað nokkrum árum lengur en ég og eru þarna mættar með buxurnar upp í mitti og brjóstin niður að nafla og þeirra hugmynd um að klæða sig upp er að vera í stuttermabol sem ekki er með mynd á. Svo eru auðvitað allir gömlu karlarnir. Þeir eru með skegg og þeir heyra illa og þeir eru búnir að eiga sama jakkann alla æfi. Minna mig svolítið á pabba nema pabbi heyrir ágætlega nema þegar hann nennir því ekki. Svo eru það allir strákarnir sem eru feimnari en allt feimið og læðast um gangana þar til þeir fatta að það er ekkert hættulegt að tala og þá geta þeir ekki hætt að tala. Mér finnst það alltaf jafn krúttlegt. Það er ekkert betra en að vera innanum fólk sem er bara það sjálft. Svo eru það mennirnir sem eru með hár niður að hnjám... já niður að hnjám og já í fleirtölu! Ég bjóst við að mæta "Uncle It" úr Adamsfjölskyldunni eftir að hafa séð fleiri en einn og tvo með hár sem náði niður á gólf þegar þeir sátu. Svo eru það stelpurnar sem vöknuðu um morguninn og vissu ekki í hvað þær ættu að fara og ákváðu að dressa sig upp eins og þær væru skólastelpur, ég sá eina sem hefði getað verið annað hvort á leiðinni að leika í klámmynd eða Britney Spears myndbandi. Það fékk mig til að brosa, gaman að sjá hvað fólk tekur upp á. Svo voru þarna auðvitað munkar og nunnur og fólk sem veit ekki hvernig það á að vera svona venjulega og verður því bara eitthvað fyrir utan kategorí þegar það fær áfengi í blóðið og tónlist í eyrun. Ég ætla ekki að segja neitt um hið margfræga miðaldafræðinga ball í Kalamazoo, það fá engin orð því lýst - en ég hef aldrei áður séð einhvern dansa róbótadansinn án þess að vera að grínast með það, sérstaklega ekki einhvern undir þrítugu. Þetta gaf gleði í hjartað, hefði ekki viljað missa af þessu!
Úr þessum ósköpum fór ég í heimsókn til Nicole sem býr í Andersonville í Chicago. Chicago er æði, þið getið séð hana á myndum, en Andersonville er upplifun! Andersonville er fyrrverandi Svíahverfið í Chicago. Þar af leiðandi eru sum húsin máluð í bláu og gulu, vatnstankur með sænska fánanum, fleiri en ein búð sem heitir "THE Swedish shop", sænskt bakarí, Dalahestur á götuhorni o.s.frv. En málið er bara að það eru eiginlega engir Svíar eftir í Andersonville, nú eru þar bara samkynhneigt fólk, eða kynvillingar eins og þeir eru stundum kallaðir (ég leyfi mér að segja svona án þess að depla auga því eins og allir vita er það bara fyndið og ekkert annað) Kynvillingarnir eiga svo allir hunda og ganga með fínu hundana sína um göturnar og láta þá hittast tala um hundana sína og vita hvað allir hundarnir heita en hafa ekki hugmynd um hvað eigendurnir heita. Aðal kynvillingurinn í hverfinu er svo dragdrottningin sem stjórnar bingóinu á hamborgarastaðnum Mary's. Jább, dragdrottning sem stjórnar bingói á hamborgarastað - á mánudegi. Mary's er yndislegur staður og logoið er spengileg ljóshærð stelpa með slaufu í hárinu og í fjólubláum þröngum kjól og rauðum skóm... hamborgarbúlluútgáfan af Irma stelpunni kannski. Dragdrottningin er svo klædd alveg akkúrat þannig, nema dragdrottningin er u.þ.b. 150 kg! Ég hef aldrei séð dragdrottningu sem þurfti ekki á geribrjóstum að halda því hans/hennar voru bara nógu stór. Það sem var mest absúrd í þessu var svo að eftir hlé byrjaði "showið" á að herrin (herrann+frúin=herrin) kom fram og söng lag um brjóst á meðan hann/hún gekk um og káfaði á sínum eigin. Ég gat ekki einu sinni hlegið ég gapti svo mikið af absúrdleikanum á þessu öllu saman, en er svo búin að hlæja mikið að þessu síðan. Við unnum því miður ekkert í bingóinu en Mary's gerir frábæra hamborgara og bestu Mojito sem ég hef fengið... kókos Mojito já takk!
Fljótlega eftir að ég kom heim til Cambridge úr öllu þessu ævintýri byrjaði Commencement vikan hér í Harvard. Commencement er það sem Harvard kallar útskriftina sína, mjög táknrænt allt saman því commencement þýðir byrjun eða upphaf. Þessa Commencement viku notar Harvard svo til að halda Rejúníon viku svo það bókstaflega FYLLIST ALLT af fólki! Allt í enu voru gangstéttarnar í Cambridge jafn pakkaðar af fólki og gangstéttarnar í New York og varla hægt að komast leiðar sinnar, því auðvitað þurfti hver nemandi sem útskrifaðist afð fá fjölskylduna sína í heimsókn, og þegar það eru um 25.000 manns að útskrifast þá er það eitthvað af fólki, svona ásamt a.m.k. 3 bekkjarmótum sem upphaflega hafa verið 18000 manns í það heila, en það mæta náttúrulega ekki allir. Svo hér var fólk! Og þar sem þetta var Harvard var hér allskonar fólk sem hefur fyrir mér bara tilheyrt einhverjum ævintýraheimi og bíómyndum en ekki raunveruleikanum. Á miðvikudeginum í síðustu viku, á svokölluðum "Bekkjardegi" sem er dagurinn fyrir útskriftardaginn sjálfan, sat ég til dæmis með vinum á smá grasbala hérna í Cambridge og var í makindum mínum að borða hádegismat þegar að öll umferð er stoppuð á gatnamótunum við hliðina á okkur, svo koma a.m.k. 10 lögreglumótorhjól, svo 2 lögreglubílar, svo 2 limmosínur, svo 2 lögreglubílar, svo 2 hvítir sendiferðabílar þéttsetnir af mönnum í hvítum skyrtum og svörtum jakkafötum, svo komu 2 stærri og dökkir sendiferðarbílar þettsetnir af sérsveitarmönnum með hjálma og gleraugu og byssur í fanginu, svo komu nokkur mótorhjól í viðbót og yfir þessu öllu saman sveimaði þyrla. Umferðarlögreglumaðurinn sagði okkur að þetta hafi verið varaforseti Bandaríkjanna á rúntinum. Ég veit ekki hvað hann var að gera hérna samt. Einhver stakk upp á að hann hefði verið að halda ræðu á hátíðarhöldunum á Bekkjardeginum en ég sá hann ekki. En þar hélt aftur á móti leikkonan Amy Poehler (http://www.imdb.com/name/nm0688132/). Mér skilst að það sé sem sagt alltaf einhver frægur sem kemur og heldur ræðu á þessum degi, og mér skilst að það sé aldrei neitt mál að fá fólk til að koma, slíkur er máttur Harvard. En Amy var fyndin! Eitt af því sem hún sagði sem mér fannst frábært var: "Vitið þið hversu margir geta sagst hafa útskrifast frá Harvard? Svar: hver sem er, við búum við málfrelsi." Mér fannst þetta algjörlega frábært! Sérstaklega í ljósi þeirra ræðumanna sem á undan höfðu verið. Það voru nemendur sem gerðu sínar ræður út á að Harvard væri best og Harvard væri flottast og þar af leiðandi væru þau best og flottust og þarna sætu framtíðar forsetar og þau ættu eftir að stjórna heiminum. Ég gubbaði smá. Nema yfir einum nemandanum, ég hló með honum. Hann byrjaði á að tilkynna yfir allt að við værum ekkert sérstök (við=útskriftarnemar). Við héldum það kannski því við værum svo vön að fá svo mikið klapp á bakið að það kæmu marblettir undan, en við værum ekkert sérstök. Þú heldur kannski að þú sért alveg einstakur básúnuleikari en svo kemurðu til Harvard og sérð að þar eru fimm aðrir einstakir básúnuleikarar og þeir hafa stofnað kvintett og það eina sem þú getur gert er að mæta á tónleikana, sitja á aftasta bekk og gráta í takt. Brilliant - og satt! Amy sagði að allir þarna væru greinilega mjög gáfað fólk, ef þau gætu svo bætt við svolitlu af góðvild og umhugsunarsemi og lært að skipta um dekk þá yrðu þau líklega hinar fullkomnu manneskjur. Hennar ræða gekk út á að maður kæmist ekki í gegnum lífið einn og að maður ætti ekki einu sinni að reyna það. Mér fannst það frekar fallegt svona þar sem ég sat ein á tröppunum á bókasafninu og fylgdist með öllum útskriftarnemunum sem voru þarna með kærustum og/eða fjölskyldu og/eða vinum sem þau hefðu ekki séð lengi, allir glaðir í sólinni og uppá búnir, gaman saman. En í staðin fyrir að vera eitthvað leið yfir að vera alltaf ein þá lét ég mér bara hlakka til þegar ég útskrifast og fór inn og hélt áfram að skrifa ritgerð. Svo skypaði mamma stuttu seinna og þá batnaði allt :o)
Fólkið sem skiptir mestu máli er nefnilega fólkið heima... sem ég fæ að hitta bráðum! Ég er búin að pakka nður öllu í herberginu mínu og er bara á leiðinni í háttinn. Á morgun bíður svo síðasta ferðin á bókasafnið, í þetta skiptið til að skila bókum, og svo flugferð til L.A. svo Boston-svæðið aftur, svo Ísland og svo Danmörk. Heppin ég að sofa vel í flugvélum!
Ta ta til ykkar - og það líður ekki svona langur tími þar til næst :o)
Um Harvard nemendur...Bergdís Þrastardóttir
Ég veit að ég á að vera að vinna... en ég verð bara að segja ykkur frá Harvard nemendum. Jájá, það er loksins komið að því að svifta hulunni af hvernig fólkið í Harvard er og ég trúi ekki að ég sé búin að vera hérna í einn og hálfan mánuð án þess að segja ykkur frá Harvard nemendum. Skömm í hattinn fyrir mig! Ég get ekki neitað því að ég var búin að gera mér í hugarlund hvernig fólk ég myndi hitta hérna og þar var auðvitað efst í huga steríótýpan sem maður sér úr myndunum, ofur fallegt amerískt fólk sem er gott í íþróttum eða ofur klárir nördar sem varla er hægt að tala við af því að það er ekki pláss fyrir félagslega hæfileika fyrir öllum gáfunum. Ég hef hitt hvorugt. Í rauninni hef ég mest hitt útlendinga! Enda ríka og fína fólkið líklega ekki á einhverri vist sem var byggð fyrir 200 árum síðan og ofurnördarnir sem hljóta að vera hérna einhversstaðar þora líklega ekki að koma út úr herbergjunum sínum. En ég hef komist að því að Harvard nemendur eru alveg ósköp venjulegt fólk eins og ég og þú, ekkert klárari, ekkert fínni, ekkert ríkari, ekkert sniðugari eða fallegri eða betri á neinn hátt, bara ósköp venjulegt fólk eins og ég og þú (og sumir meira að segja frekar vitlausir með marga hluti finnst mér) - en þeir skilja sig frá okkur hinum á einn hátt, og bara einn hátt. Harvard nemendur eru nemendur sem ákváðu að þeir vildu fara í Harvard og létu bara nákvæmlega EKKERT stoppa sig í því, og gerðu þar af leiðandi allt sem til þurfti. Hvort sem það var að læra fyrir inntökuprófin í 2 ár stanslaust, vinna 5 vinnur, taka lán, vinna góðgerðarstarf öll sumur síðan þau voru 15, ferðast um heiminn sem sjálfboðaliði eða hvað nú annað gat mögulega hjálpað þeim að komast inn.
Auðvitað er þetta fólk sem getur lært, enginn vafi á því, en mér skilst á þeim sem ég hef hitt að það sé ekki bara einkunnir sem ráða hverjir komast inn. Eins amerískt og það nú er þá þurfa þeir að vera pólitískt réttir í skólanum þannig að ákveðinn hluti kemst inn bara á einkunnum, ákveðinn hluti á einkunnum og lélegri fjárhagsstöðu því svoleiðis fólk þarf að vera með líka, og svo er ákveðinn hluti sem kemst inn vegna einkunna og kynþáttar því það þarf að tryggja að það sé góð flóra af því líka og allir fái að vera með. Þetta gerir það að verkum að ef þú ert í einhverjum meirihluta og ættir miðað við aldur og fyrri störf að komast inn þá getur þú átt á hættu að komast ekki inn því þú annað hvort ert af vitlausum kynstofni eða af því að þú átt of mikið af peningum. Þetta er alla vega það sem ég hef heyrt á fólkinu sem ég hef hitt hérna og sel það ekki dýrara en ég keypti það.
Annars er þetta yndislegt fólk sem ég hef hitt hérna. Ég er búin að hitta mexíkanska stelpu sem á mjög íhaldssama foreldra þannig að hún fær ekki að flytja að heiman fyrr en hún er búin að gifta sig. Hún er núna 25 ára og er loksins að fara að gifta sig og fara að flytja að heiman. Hún er að fara að giftast kærastanum sínum til nokkurra ára, en þau hafa aldrei búið saman og aldrei sofið saman og yrðu líklega útskúfuð ef þau gerðu það. Þau ætla að giftast í kirkju í Mexíko og þegar maður gerir það er ekki hægt að skilja nema ef það er góð ástæða eins og framhjáhald eða misnotkun í hjónabandinu. Hún er algjörlega alsæl og nákvæmlega ekkert hrædd við þetta - en ég hugsa að ég yrði alveg frávita af hræðslu ef einhver segði mér að gera svona. Svona eru menningarheimarnir ólíkir.
Ég spjalla mikið við konu frá Ástralíu, nánar tiltekið frá Tasmaníu, sem er hérna í ár. Hún er yndisleg, glöð og hress, búin að vera gift í 30 ár og skildi manninn sinn sem ekki er vanur að geta þvegið þvottinn sinn sjálfur eftir einan heima á meðan hún kom hingað að læra uppeldis og menntunarfræði. Hún hlakkar til að komast heim og hjóla eftir ferskum eggjum eins og hún er vön.
Einn ágætis vinur minn hérna kemur frá frekar fátækri fjölskyldu en fékk einhvern háskóla i Nýju-Mexíkó til að borga skólagjöldin fyrir sig ef hann bara kæmi og kenndi hjá þeim þegar hann útskrifast. Hann er búinn að ferðast um allan heiminn, til 100 landa held ég, féll á inntökuprófinu í fyrstu tilraun en lærði svo eins og geðsjúklingur í 9 mánuði og náði þá að slefa inn. Hann er með sumarvinnu í Hvíta Húsínu... og ekki þessu á Selfossi!
Hér er líka stelpa frá Danmörku sem er búin að vinna í danska sendiráðinu í Úkraínu og vera mikið í Rússlandi og fékk styrk frá danska krónprinsinum til að vera hérna í ár. Hún vildi svo fá að vera í annað ár en kemst ekki inn á seinna árið en hefur ekki fengið neina útskýringu á af hverju svo ég geri ráð fyrir að það sé af því að það er nóg af hvítum konum sem geta borgað fyrir sig sjálfar í Harvard og þeir þurfa ekki eina í viðbót.
Einn kunningi sem ég hef spjallað mikið við er franskur en er búinn að búa hérna í mörg ár. Hann er kominn inn í doktorsprógrammið í uppeldis-og menntunarfræðum. Hann er yfir sig spenntur en þarf að fjármagna það allt sjálfur og hlakkar mest til að geta flutt til kærustunnar sinnar í New York sem hann saknar og elskar meira en allt annað, en þetta er bara ein af þeim fórnum sem maður þarf að færa.
Já þetta eru svona nokkrir af þeim sem ég hef hitt og spjalla reglulega við. Ég er líka búin að hitta svarta og pínu hommalega útgáfu af Forrest Gump. Það er maður sem er stór og svartur, algjörlega í þyngri kanntinum, syngur eins og engill í kór og spilar á píanó og segir svo frá öllu í svona hommalegri Forrest Gump rödd. Ég þurfti alveg að passa mig að skella ekki upp úr þegar ég talaði við hann í fyrsta skipti. Ágætis gaur. Svo er auðvitað fullkomna parið á vistinni. Þau búa á ganginum mínum og eru hin klassíska ameríska ástarsaga, hittumst fyrsta daginn á vistinni og urðu bara að vera saman. Svo stundum sér maður hann læðast út úr herberginu hennar á morgnanna. Þau eru líklega ekki mexíkönsk.
En mér finnst mjög hvetjandi að hitta svona mikið af mismunandi fólki, og mér finnst að nemendur Harvard sýni og sanni tvennt. Í fyrsta lagi sýna þeir og sanna að það er ekkert fáránlegra en að hafa minnimáttarkennd gagnvart öðrum. Ég hef hitt fólk hérna sem veit ekki að maður þarf að passa mjólk þegar hún sýður því hún sýður strax upp úr, fólk hér sem getur ekki skilið skilið hvernig herbergi geta verið eins stór en annað litið út fyrir að vera stærra. Í öðru lagi þá finnst mér nemendur Harvard sýna og sanna, og þetta er mikilvægt, að maður getur ALLT sem maður vill ef maður bara trúir því sjálfur og leggur nógu hart að sér :o) Ég ætla svo að trúa því að ég geti klárað þennan kafla alveg á nó tæm núna :o)
Um Íslendinga, verslun og það að vera öðruvísiBergdís Þrastardóttir
Íslendingar eru merkilegt fólk, eins og líklega enginn veit eins vel og Íslendingar sjálfir. Þetta held ég að sýni sig best í útlöndum. Ég er í þessum hugleiðingum af því að hún Eyrún Inga vinkona mín frá Íslandi er búin að vera í heimsókn hjá mér í 4 daga - og vill einhver giska á hvað við gerðum... jájá það er algjörlega rétt hjá ykkur, tekur bara eitt gisk, við VERSLUÐUM! Enda fullkomlega eðlilegt og einmitt það sem Íslendingar gera þegar þeir eru erlendis. Eftir að hafa búið nokkur ár erlendis þá hef ég lært að halda þessari hvöt minni nokkuð vel niðri. Ég tapa mér ekki í verslun í hvert skipti sem ég sé H&M búð, enda H&M búðir á hverju horni þar sem ég bý. Þar fyrir utan þá tel ég mig nokkuð fróða um hvað skiptir máli í lífinu og þar eru veraldleg gæði sem hægt er að kaupa fyrir peninga ekki ofarlega á lista hjá mér. En það er eins og það sé bara lögmál lífsins að ef þú setur tvo Íslendinga saman á stað í útlöndum þar sem er frekar ódýrt að versla að þá er bara eins og visakortin hitni sjálfkrafa... annað er bara hreinlega ekki hægt! Ég er samt farin að sjá það betur og betur að lykilorðið í þessu er ekki "ódýrt" heldur "útlönd" - því það er alveg hægt að versla nokkuð ódýrt á Íslandi og það er heldur ekki allt ódýrt í útlöndum, en það er fátt sem gerir Íslending jafn glaðann þegar einhver hrósar skónum hans að geta sagt "já ég keypti þá þegar ég var úti síðast". Það getur vel verið að það séu ekki allir sem vilja viðurkenna þetta, en það er bara eins og hlutum sem keyptir eru erlendis fylgi meiri gleði og sjálfstraust en hlutum sem keyptir eru í Hagkaup.Þetta finnst mér gríðarlega áhugavert. Það er nefnilega svo fyndið að þó svo að Íslendingar séu mjög uppteknir af því hvað við erum internatjónal þrátt fyrir að við búum á hjara veraldar, þá erum við, alveg sama hvað við reynum, eyjasamfélag sem er vant einangrun og fátækt. Peningar komu náttúrulega ekki til Íslands fyrr en með seinni heimsstyrjöldinni og hvað er langt síðan að hinn almenni Íslendingur fór að ferðast til útlanda a.m.k. einu sinni á ævinni, 15 eða kannsi 20 ár, jafnvel bara 10? Mergurinn málsins er nefnilega að við búum á eyju, við erum einangruð, við erum bara 330.000, við erum flest meira og minna skyld og það þekkja allir alla a.m.k. í gegnum einhvern, og þess vegna búum við við endalaust af takmörkunum. Það eru landfræðilegar takmarkanir á hvert maður getur farið, hvað maður getur gert og hverja maður getur hitt og samráð innkaupastjóra tískuvöruverslana gera það að verkum að það er líka takmarkað hvað maður getur keypt og klætt sig í. Það er meira að segja verðsamráð í búðunum, það er eins og enginn geti selt kjól á 5000, þeir þurfa ALLIR í ÖLLUM búðunum að kosta að minnsta kosti 7000. Og ef þú vilt kaupa þér aðeins dýrari kjól þá er eins og það sé lítið á milli 7000 og svo bara svona 70.000 (ég veit ég er að ýkja en þið vitið hvað ég á við). Svo þegar Íslendingar fara erlendis þá missa þeir sig í að versla því nú getur þú allt í einu fengið kjólinn sem kostaði 70.000 á svona 20.000, skóna sem kosta 15.000 heima á 4000 úti. En vantar mann í alvörunni nýjan kjól eða nýja skó? Nei, ekki mig alla vega! Ég er samt með alveg 10 nýja kjóla inni í skáp og samsvarandi fjölda af nýjum skópörum - afrakstur þess að ég gekk í Íslendingamód í útlöndum! Það að nota tækifærið og kaupa það á meðan ég get fengið það svona ódýrt er svo gjörsamlega innprentað í hausinn á mér að það liggur við að það sé hægt að selja mér hvað sem er, bara af því það er ódýrt núna. Ég fell samt aldrei fyrir tilboðum þegar ég er heima hjá mér og ég á ekkert erfitt með að sleppa þessu bara... nema þegar ég er í útlöndum!
Svo eftir að hafa búið á minni elskulegu Íslands eyju í 25 ár þá er ég bara eins og allir hinir og mér finnst fátt skemmtilegra en að eiga eitthvað sem aðrir eiga ekki. Þess vegna elska ég íslenskt handverk, sérstaklega ullarpeysurnar hennar mömmu - það er alveg pottþétt að það á enginn svoleiðis. Og svona til að gera lífið okkar aðeins auðveldara þá held ég að við skulum bara viðurkenna að okkur finnst merkjavara kúl, við viljum eiga svoleiðis (auðvitað háð því að það séu gæði sem við sættum okkur við o.s.frv.). Það getur vel verið að við viljum ekki borga uppsett verð fyrir hlutina á Íslandi - en um leið og við sjáum merkjavörubúð með útsölu þá er hún full af Íslendingum, Calvin Klein, LaCoast, Ralp Lauren, Burberry - hver vill ekki eiga fötfrá þeim, og ég tala nú ekki um ef þau kostar það sama og í Hagkaup. Ekki segja nei því ég er nokkuð viss um að þá færðu svartan blett á tunguna. Ég viðurkenni það fullkomlega að ég ÞARF ekki neitt af þessum merkjavörum, ég hef aldrei verslað þessa merkjarvöru áður því mér hefur fundist þetta sóun á peningum að borga 20x meira fyrir eitthvað sem ég get fengið svo miklu ódýrara. En um leið og merkjavaran hættir að vera 20x dýrari þá sópa ég henni alveg ofan í innkaupskerruna og geng svo í þeim með bros á vör, líðandi eins og nýsleginn túskildingur.
Málið með þetta allt saman er bara að stoltið í því að geta sagt "ég keypti þetta úti" felst ekki í því að þú keyptir það einhversstaðar annars staðar en á Íslandi. Stolti felst í því að eiga eitthvað sem aðrir eiga ekki, að skera sig úr, vera öðruvísi - við skulum muna að við búum á eyju þó þangað fljúgi a.m.k. tvö ofvirk flugvélög á hverjum degi. Það felst enginn status í því að hafa farið út eða hafa verslað úti, það felst status í því að geta skorið sig úr, og ef ekki með því að finna eitthvað sem aðrir eiga ekki, þá með því að hafa fundið eitthvað sem allir eiga en bara miklu ódýrara! Ég er Íslendingur, ég er svona innrætt alveg eins og allir hinir... en ég ætla að vinna alveg tífalt meira að því að vera svona hér eftir. Því eftir að hafa verið túristi í Boston í 4 daga get ég sagt með nokkurri vissu að ég þekki flestar verslunarmiðstöðvar nokkuð vel, en ég sá á síðasta degi að Boston er svo miklu meira en verslanir fullar af ódýrum fötum... Boston er full af sögu, fallegum húsum, skemmtilegum hverfum, kjánalegum minnismerkjum, matsölustöðum, tónleikastöðum, söfnum og fólki sem skilur miklu meira eftir sig en nýr Calvin Klein kjóll inni í skáp. Svo næst ætla ég að reyna að vera öðruvísi með því að sleppa að upplifa búðirnar og fara beint í það að upplifa lífið sem er allt í kringum þær :o)
Jájá, ég er á lífi.... :o)Bergdís Þrastardóttir
Jæja góðir hálsar... undur og stórmerki hafa gerst, það er komið nýtt blogg! Tilefni bloggleysis er einföld: kærastinn frá DK búinn að vera í heimsókn í 12 daga og blogg því ekki það efsta á huganum. Ástæða nýs bloggs: hann er farinn heim aftur og ég því orðin alein og einmanna eftir í herberginu mínu - sem gerir blogg alveg lífsnauðsynlegt! Ég myndi setja mynd af okkur hér inn ykkur til ánægju og yndisauka ef ég mögulega gæti fundið út hvernig maður setur inn myndir úr tölvunni sinni... Það gengur bara hreinlega ekki neitt
En síðustu 12 daga er nú ýmislegt skemmtilegt búið að gerast skal ég segja ykkur. Fyrir utan að vera í eðal félagsskap allan tímann er ég búin að fara á hræðilegasta "galdra"safn heims held ég, Nicole vinkona mín frá Chicago heimsótti mig og við fórum á Cheescake Factory og á Cheers. Ég held að ég sé núna búin að smakka um það bil allar bjórtegundir bruggaðar á svæðinu, ég hélt fyrirlestur um Ásatrúarfélagið á Íslandi tvisvar sama daginn og það gekk ljómandi í bæði skiptin, ég er búin að smakka Dunkin Donuts og komast að því að þetta er líklega bestsmakkandi sori sem nokkurntíman hefur verið fundinn upp! Ég er búin að hlusta á góðan kollega frá Odense halda ótrúlega spennandi fyrirlestur, 2 erum við búin að fara út að borða með ótrúlega góðu fólki og 1 sinnu erum við búin að fara í heimsókn til ótrúlega góðs fólks til að borða með því. Þar fyrir utan er ég nú búin að heimsækja Wrtentham Outlet eins og sönnum Íslendingi sæmir - og auðvitað voru fleiri Íslendingar í rútunni... AUÐVITAÐ! :-D Ég var þarna aðallega til að halda á pokunum fyrir Morten en náði samt að versla mér það sem mér fannst mér vanta - það voru aðallega svona fínni fyrirlestraföt og gallabuxur og ég fékk það alltsaman á viðráðanlegu verði og í góðum gæðum :o) Ég bíð svo eftir að Eyrún vinkona komi í heimsókn í næstu viku, þá verður farin ferð 2 í Wrtentham þar sem ég kíki kannski svolítið á Nike og Adidas búðina - ég náði víst ekki meiru en að kíkja þar inn og gapa yfir stærðinni á búðunum og verðinu
En þetta eru búnir að vera algjörlega yndislegir 12 dagar og það hefur sannreynst að þegar maður er í góðum félagsskap þá skiptir engu máli hvað maður gerir. Þessir 12 dagar gáfu mér líka tækifæri til að sjá eitthvað nýtt og gera eitthvað sem ég annars hefði ekki gert. Til dæmis að búa á Bed & Breakfast í 12 daga. Það gerði líka að verkum að í 12 daga er ég búin að borða beyglur í morgunmat - ég mæli EKKI með því! Á B&B staðnum sem við vorum á hérna í Cambridge var þessi líka afskaplega vinalega asíska fjölskylda sem stjórnaði öllu. Ég ætla bara að segja asíska af því að ég þori ekki að fullyrða um hvaðan þau koma annars. Eftir því sem mér sýndist skipulagið vera á þessum 9 dögum sem við vorum þar þá bjuggu þau sjálf á neðri hæðinni, þar sem hergergið okkar var, og á efri hæðinni voru 3 önnur herbergi, stórt eldhús/stofa með sófum. Það var sjálfsafgreiðsla á morgunmatnum og möguleikarnir voru mismunandi gerðir af hvítu brauði, smurostur og smjör og marmelaði til að setja ofaná og eitthvað sætabrauð í eftirrét. Ef maður gat fundið út úr kaffivélinni var hægt að fá svoleiðis, annars var vatn, mjólk og appelsínusafi að drekka, og stundum var eitthvað morgunkorn í boði og jafnvel bananar. Það var greinilega sonurinn sem tók á móti okkur en hann sáum við aldrei aftur - eftir það sáum við bara konuna sem bjó um rúmið okkar á hverjum morgni og skipti um handklæði (það er eins og það sé bannað að nota handklæðin sín oftar en einu sinni hérna, það er alltaf skipt um þau á hverjum degi hvort sem maður biður um það eða ekki) - og svo gekk hún um og sagði "sorry sorry" yfir öllu - líka þegar maður stóð fyrir henni eða velti dótinu hennar um koll. En miklu notalegra að búa á svona stað en nokkurntíman á ópersónulegu hóteli. Gestirnir borðuðu svo bara morgunmatinn sinn þegar þeim hentaði, og af því að þetta var svo lítið þá gat maður spjallað aðeins við hina gestina. Svo við hittum meðal annars 51 árs manninn frá Arizona sem hafði aldrei ferðast svona langt að heiman en var kominn til Boston til að hlaupa í maraþoninu. Við hittum líka að því er virtist afskaplega skemmtileg hjón frá Californiu sem voru bara í fríi og þau voru á þeirri skoðun af ef maður gæfi einhverjum eitthvað þá yrðu þeir latir! Alltaf gaman að heyra hvað öðrum finnst... :o)
En eftir að hafa verið alveg algjörlega út úr rútínu í 12 daga þá er ég mjög spennt að byrja á rútínu aftur! Ég ætla að byrja strax í fyrramálið með heimsókn í fitness herbergið í kjallaranum. Þó að allt sé að detta í sundur þar þá er það sko samt betra en ekki neitt. Fyrst þegar ég fór þangað teipaði ég skíðavélina saman og ég vona að það haldi ennþá :o)
Ég vona að þið eigið öll góða páska kæru lesendur - og meira kemur síðar! :o)